ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ

φως. ονειρο. αθωοτητα. το μητρικο γαλα, το νυφικο φορεμα, τα συννεφα στο γαλαζιο ουρανο, ο αφρος της θαλασσας, τα χαμογελα των ανθρωπων μας, τα φρεσκοπλυμενα σεντονια, η ζαχαρη, το φως του φεγγαριου. οι μικρες στιγμες της ζωης μας, αυτες που μας κανουν χαρουμενους. ολα ειναι φτιαγμενα σε χρωμα λευκο.

κοιταζω γυρω μου και βλεπω ανθρωπους διαφορετικους. ανθρωπους που ζουν για τον εαυτο τους. ανθρωπους χωρις σκοτουρες και βασανα. χωρις εγνοιες για το μελλον. παραξενα ρουχα, χομπι και αισθηματα. τοσο διαφορετικοι στην πρωτη ματια, μα τοσο ιδιοι κατα βαθος. ολοι ειναι φτιαγμενοι απο αυτο το λευκο. το λευκο του αιθερα και της ζωης. το λευκο των ονειρων τους. ολοι κοιμουνται, ολοι ξυπνουν. ολοι γελουν, δακρυζουν, αισθανονται. αρχιζω να καταλαβαινω τι πραγματικα σημαινει ‘ομορφια’. να εισαι τοσο μοναδικος αλλα και τοσο ομοιος με τους αλλους. παντα πιστευα οτι θα ηταν καλυτερο να ειμαι σαν τους αλλους. ομως αυτο δεν εχει νοημα. γιατι τους μοιαζω κι ας μην το θελω. ειμαι φτιαγμενος σε χρωμα λευκο. σαν τον καμβα που μολις εβαλε στο στο καβαλετο ο ζωγραφος. αλλα δεν θα μεινω λευκος. κανενας δεν θα μεινει. δεν πρεπει να μεινει. ολα οσα ζησαμε, ζουμε και θα ζησουμε μια μερα θα φτιαξουν το εργο που ειναι η ζωη μας. χρωματα γεματα φως και χρωματα σε τονους του γκριζου. χρωματα λαμπερα και χρωματα μουντα. ολα μαζι. καλες και κακες στιγμες. γελια και δακρυα, φιλιες και λαθη. κι ειναι ολα εξισου σημαντικα. εξισου ομορφα, εξισου αληθινα. γιατι τα φτιαξαμε εμεις. τα εφτιαξα εγω, εσυ, οι γονεις μας, οι φιλοι μας, οι ανθρωποι που βλεπουμε καθε μερα και μετα τους ξεχναμε. το παιδι που εκατσε διπλα σου στη σχολη, η ηλικιωμενη που ζητησε τη βοηθεια σου, η εγκυος που της παραχωρησες τη θεση σου στο λεωφορειο κι ας ησουν κουρασμενος. ο ταξιτζης που σε πηγε σπιτι σου, η πωλητρια στο βιβλιοπωλειο της απεναντι γωνιας, ο καλυτερος σου φιλος. ολοι φτιαχνουμε την δικια μας Ζωη, τον δικο μας κοσμο. μερα με τη μερα. καθε μερα. καθε ωρα. καθε λεπτο. σε καθε χτυπο της καρδιας μας βαζουμε λιγο ακομα χρωμα στο λευκο του χρονου.

γι’αυτο κι εγω θα προσπαθησω. θα βρω τα πινελα, θα βρω τα χρωματα. και θα κανω τον κοσμο μου ετσι οπως πραγματικα τον ονειρευομαι.

Ορφεας.

Δήλωση-προειδοποίηση προς κάθε πρόσωπο, ίδρυμα, πράκτορα, φορέα ή οργανισμό ιδιωτικό ή δημόσιο ή κάθε άλλη κυβερνητική δομή συμπεριλαμβανομένης μη περιοριστικά της Ελληνικής κυβένησης ή οποιαδήποτε άλλης κυβέρνησης, ή επίσημης ή ανεπίσημης αρχής που κάνει χρήση ή παρακολουθεί αυτόν τον δικτυακό τόπο ή οποιονδήποτε από τους συνδεδεμένους με αυτόν τρίτους δικτυακούς τόπους της:

ΔΕΝ έχετε την άδεια 

καθε ιστορια εχει ενα χρωμα. καθε σκεψη, καθε στιγμη. καθε ανθρωπος. τα συναισθηματα αλλαζουν. το ιδιο και οι φιλοι, οι παρεες, τα μιση, τα παθη. καπου βαθια μεσα μας υπαρχει ενα στιγμα ανεξιτηλο. με το δικο του χρωμα, την δικα του ιστορια.

μωβ. το χρωμα του ουρανου την ωρα του λυκοφωτος. το χρωμα του ουρανου την ωρα της αυγης. το χρωμα της λυπης, του θρηνου, της θλιψης, του πενθους. το χρωμα της χαρας. καπου αναμεσα στο κυανο και το κοκκινο, το θερμο και το ψυχρο, το φλογερο και το γαληνιο. το χρωμα των ακρων. το χρωμα της ψυχης μου. ετσι ημουν παντα. ταλαντευομουν αναμεσα στην αγαπη και το φοβο. τη σαρκα και το πνευμα μου. το φως και τη σκια μου. παντα ενοιωθα οτι ανηκω σε αλλο πλανητη. οτι βρισκομαι εδω για να εκτελεσω ενα εργο. να βοηθησω τους αλλους να βρουν την χρυση τομη, τη λυση για ολα τα προβληματα τους. να βρουν αυτο που δεν καταφερα ποτε να βρω εγω. την ισορροπια. θελω να ειμαι δυνατος και να αντεχω πολλα. αλλα και ευαισθητος και να νοιαζομαι για τους αλλους. ειναι σαν τις δυο οψεις του ιδιο νομισματος. τις δυο οχθες του καθρεφτη. εκεινου του καθρεφτη που βλεπω καθε πρωι οταν ξυπναω. οταν ειμαι ‘παιδι’, βλεπω να με χαιρεταει μεσα απο το κρυσταλλο το χαμενο ειδωλο μου. ενα αντρακι. και οταν νοιωθω μεγαλος και ωριμος, συνανταω το φαντασμα της παιδικης μου ηλικιας.

γιατι εγω; γιατι εδω; γιατι μονος; γιατι; θελω καποιον διπλα μου. καποιον εκει για μενα. τον εχω αναγκη. να ειναι ενηλικας οταν ειμαι παιδι και παιδι οταν ειμαι ενηλικας. να συμπληρωνει το κενο που δεν μπορω να συμπληρωσω. τη δυναμη που δεν μπορω να δωσω. να γινει το μπλε στο ερυθρο μου και το κοκκινο στο κυανο μου.

Ορφεας.

Αννα,

Να πας στα καστρα στα Ψαρα,
να απαντας στα αστρα.
Λαμπα παντα να κρατας.
Σαν γατα απαλα θα πατας.

Τραγανα καστανα Καβαλας να φας,
αυγα σαλατα απ’ τα Σπατα.
Καλα;

Αυτα τα γραμματα τ’ ανακατα.
Σαν πλανα καταγαλανα. Θαλασσα.
Ξανα στα καστρα αν πας,
τα καλα τα πραγματα να τα αγαπας.
Τα κακα να τα χαλας.

Ανανας.

αλλη μια νυχτα που δεν μπορω να κοιμηθω αφου αυτες οι αυπνιες ξεσπουν ολο και συχνοτερα. η ψυχοσυνθεση μου ειναι μια μιξη του μικρου πριγκηπα και του χολντεν κωλφηλντ. κατι αναμεσα στο μικρο αθωο παιδι που τωρα εξερευνα τον κοσμο και ρωταει ασταματητα ‘γιατι;’ και στον εφηβο που ανακαλυπτει τις ‘διαφορετικες’ απολαυσεις της ζωης και οι ορμονες του χτυπανε κοκκινο και αναζητουν το σαρκικο ερωτα, την αιθαλη στους πνευμονες και την αλκοολη στο αιμα. θελω να γινω παιδι και ταυτοχρονα να ωριμασω. υπαρξιακα προβληματα. χαος. παντου.

προσφατα ξεκινησα να διαβαζω παλι κομιξ. να μαζευω φιγουρες και λουτρινα κουκλακια. να παιζω με ταμαγκοτσι και να πλατσουριζω σε παιδικη πισινα. νοιωθω σαν να εχω βαλει τη ζωη μου στο rewind. σε λιγο θα ειμαι παλι ενα μωρο που θα μπουσουλαει και θα φτυνει την πιπιλα του. ενα μωρο. στο σωμα ενος δεκαεννιαχρονου.

και εκει που λες οτι περναω απλα μια ακομα φαση παλιπαιδισμου, θελω να κανω απλα αγριο σεξ. ωμο σεξ. θελω να γινω λιωμα απο το ποτο. να βγω εκτος του εαυτου μου. θελω να νοιωσω την ιδρωμενη σαρκα του αλλου πανω μου. να ακουσω ηλεκτρισμενη μουσικη που σου τρυπαει τα αυτια, μεσα σε καταγωγια και υπογια μπαρ που εχουν ξεχαστει κι απ’το θεο και απ’τον διαβολο.

δεν ξερω τι ειμαι πραγματικα. δυο ψυχες σε ενα σωμα. ο πριγκηπας αλητης σε ολο του το μεγαλειο. με στεμμα και ξανθα μαλλια, δερματινο μπουφαν και το τσιγαρο στο στομα. ολα σε ενα σωμα. σε ενα ατομο. εμενα.

καληνυχτα φυσαρμονικα.
καληνυχτα απο τον διπολικο σου φιλο.

σημερα ξεκινησε μια περιεργη μερα. μια μερα βροχερη. μουντη. σε μια πολη που ξαφνικα εχασε το χρωμα της. ξυπνησα με διαθεση σκατα (συγγνωμη για την εκφραση, αλλα μονο ετσι περιγραφεται). ηπια ενα διπλο σχεδον σκετο καφε και εκανα δυο τσιγαρα στο ποδι πριν φυγω για τη σχολη. στο λεωφορειο εβαλα τα ακουστικα μου, την ενταση στο φουλ. κοιτουσα απο το παραθυρο τις σταγονες της αχρωμης πρωινης καταιγιδας, ετοιμος να δακρυσω. ηθελα απλα να ουρλιαξω. δεν αντεχα. ηθελα να μπηξω τις φωνες και τα κλαμματα και ας με πετουσαν με τις κλωτσιες εξω απο το οχημα. ηθελα απλα να σταματησω τη σχολη μου. να τα παρατησω ολα. μια ζωη εβλεπα την ζωη μου να περναει απο μπροστα μου σαν εικονες σε πραξινοσκοπιο. (*εφευρεση που εκανε εικονες-στιγμιοτυπα να διαδεχονται γρηγορα η μια την αλλη με την βοηθεια της περιστροφης, δινοντας την αισθηση της -πρωτης στον κοσμο- κινουμενης εικονας)

τα ονειρα μου εμειναν ανεκπληρωτα και εγω ξαφνικα προσπαθω να μαζεψω τα συντριμια τους. ειναι ασχημο αυτο. με κανει και φοβαμαι. φοβαμαι οτι δεν θα καταφερω τιποτα. φοβαμαι οτι θα μου κολλησουν την ρετσινια του αποτυχημενου για μια ζωη. (*παλι ετοιμος να κλαψω*) δεν θελω να αποτυχω. δεν θελω να γινω ενα ‘τιποτα’. δεν θελω να ζησω μια ζωη κενη απο ονειρα και κατορθωματα. θελω να καταφερω κατι. θελω να βρω μια ελπιδα. καπου εκει. στο κενο.

δειξε μου το δρομο…
οπου κι αν εισαι…

καληνυχτα.

με απειρη ζεστη εξω και μια κουπα τσαι -σχημα οξυμωρο, το ξερω- η νυχτα ξεκιναει. η αδερφη μου σκουζει στο διπλανο δωματιο αλλα οπου να ‘ναι θα την παρει ο υπνος και ολα θα ειναι παλι φυσιολογικα. σημερα η μερα ξεκινησε ομορφα. γλυκο ξυπνημα, ζεστος καιρος, καλη παρεα… ισως να μην ειναι τοσο ασχημη η ζωη τελικα οταν βλεπεις τα πραγματα θετικα.

σημερα εσπασα το πρωτο μου κινεζικο μπισκοτακι της τυχης. δεν ξερω γιατι, αλλα το θεωρησα ιδιαιτερη στιγμη. οταν ακους το ‘κρακ’ του μπισκοτου νοιωθεις ενα περιεργο συναισθημα. για μια στιγμη μονο, αισθανεσαι οτι ο κοσμος σου εξαρταται απο την αποφαση καποιου κινεζου ‘σοφου’ που εγραψε το μυνημα μεσα στο μπισκοτο. εγω προσωπικα αυτο ενοιωσα. ξετυλιξα το χαρτακι και η αληθεια βγηκε στο φως. το μπισκοτο εγραφε:

“Α smile is the key to understanding.”

ηταν μια φραση που με εκανε για μια στιγμη να σκεφτω. μηπως εχει δικιο το μπισκοτο και δεν το εχω καταλαβει; και ναι. μαλλον εχει. με ενα χαμογελο μπορουν να αλλαξουν πολλα. η φιλια και ο ερωτας γεννιουνται με ενα χαμογελο. οι παρεξηγησεις λυνονται, τα δακρυα φευγουν. και ολα αυτα χωρις να ξεστομισουμε ουτε μια λεξη. χωρις να βγαλουμε αχνα. μονο με ενα χαμογελο.

μετα απο αυτη τη μικρη και συντομη σκεψη εβαλα ενα καινουργιο στοχο. ενα στοχο που ακουγεται χαζος αλλα τελικα ειναι πιο δυσκολος απ’ οτι φανταζομουν. αποφασισα να χαμογελαω στους ανθρωπους γυρω μου. να διπλασιαζω τη χαρα οταν ειναι χαρουμενοι και να διωχνω τα δακρυα του πονου οταν ειναι λυπημενοι. γιατι αυτη ειναι η ιδιαιτεροτητα του ανθρωπου. μπορει να αλλαξει τα συναισθηματα των γυρω του. με μια κουβεντα. μια αγκαλια. ενα χαμογελο. και ολα αυτα χωρις κανενα ανταλλαγμα. θελω απλα να κανω τον κοσμο χαρουμενο.

καληνυχτα φυσαρμονικα…
καληνυχτα μαγικη στιγμη...

ειναι μερικες περιοδοι στη ζωη του καθε ανθρωπου που ειναι κενες. λευκες. σαν σελιδες απο ενα καινουργιο μπλοκ ζωγραφικης. και καποιες αλλες που δεν ξερουμε τι να πρωτοκανουμε και τι να πρωτοπρολαβουμε. καπως ετσι κυλησαν και οι μερες απο τοτε που εγραψα το ‘παρτ φορ’. πολλα καινουργια πραγματα. καινουργιες γνωριμιες, καινουργια προσωπα. καινουργια συναισθηματα, καινουργιες εμπιρειες.

ολα αρχισαν να παιρνουν τη θεση τους τελικα. τα κομματια του παζλ ενωνονται ενα-ενα για να σχηματισουν ξανα μια ομορφη εικονα. τα κενα σιγα σιγα καλυπτονται. οι πληγες απο το παρελθον αρχιζουν σιγα-σιγα να επουλωνονται. και ολα αυτα μονο με μερικες δοσεις αληθειας και ασφαλειας. αληθειες που δεν τολμησα να ξεστομισω ποτε, και την ασφαλεια των ανθρωπων που εχω γυρω μου. δεν φοβαμαι πλεον μηπως μεινω μονος. εχω φιλους. γνωστους. ανθρωπους που με ενα τους χαμογελο μου γεμιζουν τη μερα. σταματησα ακομα και τη μοναξια να φοβαμαι. δεν με φοβιζει να μενω μονος. δεν φοβαμαι πλεον τις σκιες. παιζω μαζι τους. βρισκω τα κρυμμενα κομματια του εαυτου μου και συμφιλιωνομαι μαζι τους.

ο κυκλος ξαναρχιζει. ειναι αυτο που λεω ‘η δυναμη του μωβ’. οπως το μωβ ακολουθει το κυανο στα χρωματα της ιριδας, αλλα παραλληλα ακολουθειται ξανα απο το κοκκινο, ετσι και εδω. μια μικρη ωθηση, λιγη τυχη και μια δοση μαγειας και ολα ξεκινανε ξανα. το κοκκινο του ερωτα επεστρεψε ξανα. αυτη τη φορα χωρις να το περιμενω. ενα αρκετα πρωτογνωρο αισθημα για μενα. μια ανταποκριση που με εστειλε στα συννεφα. ενας ανθρωπος που μονο με το χαμογελο του με εδωσε πνοη ξανα. /σε ευχαριστω. ξερεις εσυ./ πλεον βρηκα ξανα αυτο που ελειπε απο τη ζωη μου τους τελευταιους μηνες. βρηκα το κινητρο μου. αυτο για το οποιο θα προσπαθησω να γινω καλυτερος. αυτο που με κανει να θελω να μαθω ακομα περισσοτερα. για τον ερωτα. τη φιλια. τις σχεσεις. τους ανθρωπους. τη ζωη. :)

καληνυχτα φυσαρμονικα :)
καληνυχτα υπεροχε κοσμε :)

ολοι εχουμε καποια πραγματα που αγαπαμε. και καποια που μισουμε. δεν ξερω. εγω μισω πολλα. μισω τις ειδησεις, τα πολιτικα, την υποκρισια, το ψεμα, τον κινηματογραφο του εφφε, τα ψευτοκυριλατα μαγαζια, τα φτηνα τραγουδια, την ιστορια, την αλγεβρα, τον καφε φιλτρου, το χακι χρωμα, το στρατο, τους φρονιμητες μου, το παγωτο φραουλα, τις τσιχλες δυοσμου, τα διπολικα τρανζιστορ, τους αναπτηρες ζιππο, τις καθετες ριγες, τα παρασιτα στο ραδιοφωνο, τις γελοιες διαφημισεις, τον ηχο του ξυπνητηριου, τα αφιλτρα τσιγαρα, την times new roman, το αρωμα βανιλιας, το τιραμισου, τα ημιτονα, τα συνημιτονα, τον αριθμο e, τις ευθειες γραμμες, τα στοιχηματα, το ποδοσφαιρο, τους στενομυαλους, τους ρατσιστες, τα χρηματα, τις αναπαντητες κλησεις, τις κλησεις με αποκρυψη, τη χαμηλη μπαταρια, το σκακι, τα πλακακια, τα αλογακια της παναγιας, τους κλοουν, τα μπιμπελο, τις αρβυλες, τα καταλευκα σεντονια, τα νοσοκομεια, τις εξετασεις…

ξερω τι σκεφτεσαι. οτι μισω πολλα. αλλα αγαπαω αλλα τοσα. αγαπαω τους σκυλους, τις γατες, τα καγουρο, τα αρμαντιλλο, τα λουτρινα αρκουδακια, τα ταμαγκοτσι, τα βιβλια, τα κερια, τα αρωματικα ξυλακια, τα φλογιστρα, το τσαι γιασεμι, το παγωτο κρεμα, το χυμο βυσσινο, το αρωμα κανελας, τις αναθυμιασεις της οζας, τα βαρια τσιγαρα, τα συντριβανια, τα πυροτεχνηματα, τις τραπουλες, τις κουνιες, τα επιτραπεζια, τα ζαρια, τον κυβο του ρουμπικ, τα μπαλονια, το μπουγελο, τις μπουρμπουληθρες, τα χρυσοψαρα, τα ενυδρεια, τα μαρκαδορακια, τα τουβλακια, τα τρενακια, τα τρενα, τα ταξιδια, τον ηλιο, τη θαλασσα, τα χρωματα, το ουρανιο τοξο, τη σοκολατα, τα ζελεδακια, την κοκα κολα, το γρηγορο φαγητο, τις τηγανιτες, τις κρεπες, την πιτσα με πεπερονι, τα κουλουρακια καρυδας, τα καπελα, τις τιραντες, τα παπιγιον, τα τζιν παντελονια, τα σορτσακια, τα κουμπια, τα φθαρμενα παπουτσια, τις αταιριαστες καλτσες, τις οριζοντιες ριγες, την ροκ μουσικη, τις μαριονεττες, τα καρτουν, την Ιαπωνια, τη βρετανικη σημαια, τα γαντια του μποξ, την παλη στην αμμο, τα smoky ματια, τα γαλαζια ματια, το χιονι, τα ελκηθρα, τις πεταλουδες, τα κατσαβιδια, τα ψαλιδια, τα πινελα, τα (βαμμενα) κοκκινα μαλλια, τις φακιδες, τα ρομποτ, τα νουφαρα, τους ναρκισσους, τις τουλιπες, τα κερασια, τα γλυφιτζουρια, τα piercing, τα ταττου, τις αγκαλιες, τις συναυλιες, τον ηλεκτρισμενο ηχο, τη ροκ μουσικη, το γραμμα Ω, τη βιολογια, τους δοκιμαστικους σωληνες, τις καμπυλες, τα κομικς, τη ζωγραφικη, το θεατρο, το χορο, τις ποιοτικες ταινιες, τα ποιηματα, τα βιολια, τα σαξοφωνα, τις φυσαρμονικες, τα νανουρισματα, τον υπνο, το χουζουρεμα στο κρεββατι, το ποδηλατο, τη φωτογραφια, το ραδιφωνο, τους ψιθυρους.

αυτος ειμαι. αλλα μ’αρεσουν και αλλα οχι. οπως σε ολους μας. δεν μετανοιωνω για αυτα. αυτα με κανουν ξεχωριστο. αυτα μας κανουν ξεχωριστους. δεν θελω να ειμαι ιδιος με ολους. θελω να ειμαι μοναδικος :)

η ωρα ειναι 1:57 το βραδυ. εχω να γραψω στη φυσαρμονικα περιπου ενα μηνα. κανεις δεν ξερει γιατι. γινανε πολλα. παρα πολλα. θα γραψω λιγα. τα πολλα ειναι περιττα. ο καιρος αρχισε να θυμιζει καλοκαιρι. ειναι υπεροχα. βγαινεις εξω και σου φτιαχνει η διαθεση. και τα βραδια. ειναι ομορφα. καθομαι στο μπαλκονι. με το λαπτοπ αγκαλια. περασμενες δωδεκα. απολυτη ησυχια. το μονο που ακουγεται ειναι ο ρυθμος των πληκτρων. κατι σαν πιανο. μονο που δεν γραφει μελωδιες. γραφει σκεψεις. ιδεες. ονειρα. ιστοριες. αρχισα να βλεπω παλι μανιωδως καρτουν. ειναι πολυχρωμα και αστεια. δεν εχουν υποθεση. δεν εχουν λογικη. απλα μ’άρεσουν. για δυο μερες δεν θα λειτουργησει η σχολη μου. δεν εχουν λεφτα να πληρωσουν τους καθηγητες και αποφασισαν να μην γινει μαθημα. κανεις δεν ξερει μεχρι ποτε. κανεις δεν νοιαζεται. αρχισα να τραβαω φωτογραφιες. μικρων καθημερινων αντικειμενων. η ομορφια στα πραγματα γυρω μας. η ομορφια εκει που δεν την περιμενεις. θελω να ερθει το καλοκαιρι. να φοραω vintage σορτσακια και ξεσκισμενες αμανικες μπλουζες. και να κανω βολτες στην αμμο. με το φεγγαρι να καθρεφτιζεται στη θαλασσα. μονο η παλιρροια θα ακουγεται. και που και που ενα χαχανο. ή ενας αναπτηρας που αναβει ενα φτηνο τσιγαρο. θελω να ζησω το καλοκαιρι που θα χαραξει τη μνημη μου. θελω να πιω, να γελασω, να ερωτευτω. θελω να αποκοιμηθω στην παραλια. με δυο φιλους μου για παρεα. να με νανουρισει η θαλασσα. να με ξυπνησει το φως του ηλιου. οχι το ξυπνητηρι. μισω το ξυπνητηρι. θελω να κανω ταξιδια με τρενο. δεν με νοιαζει ο προορισμος. με νοιαζει η διαδρομη. οι εικονες που τρεχουν εξω απο το παραθυρο. μονο ετσι θα ηρεμησω. μονο ετσι θα βρω τον παλιο, καλο, δυνατο εαυτο μου. πρεπει να τον βρω. χανω την ψυχραιμια μου κι ο ιδιος χανομαι. μεσα σε αυτη την πολη. την πολη με τα στενα σοκακια. τα πολλα αμαξια. τα κιτρινα φωτα. χανομαι. μεσα σε αυτην την πολη. την πολη των τρελων.

ξυπνησα στις 3 το μεσημερι. δεν μπορουσα να παρω τα ποδια μου απο το κρεβατι. συρθηκα μεχρι το μπανιο και εριξα παγωμενο νερο στα μουτρα μου μηπως και συνερθω. δεν εσωσα την κατασταση αλλα δεν πειραζει. ανοιξα το τουιττερ και το πρωτο πραγμα στο οποιο επεσε το ματι μου ηταν το trending topic ‘Happy Birthday Rihanna’. εκει τσατιστικα. σημερα, 20 φεβρουαριου, εχει γενεθλια ενα απο τα πιο χαρακτηριστικα παραδειγματα της κατεστραμμενης μουσικης. ολοι την θυμηθηκαν. σημερα θα ειχε γενεθλια και ο Kurt Cobain -ο τραγουδιστης των nirvana για οσους ασχετους δεν το ξερουν. ολοι εχουμε ακουσει το ‘Smells Like Teen Spirit’. κανενας δεν του ειπε χρονια πολλα. χρονια πολλα, λοιπον, Κurt. τελικα ισως και να ηταν καλυτερα που εφυγες νωρις. θα εβλεπαν πολλα τα ματια σου. μια κατεστραμμενη νεολαια. η ιδια νεολαια που αυριο θα γινει η κατεστραμμενη κοινωνια. ψαχνω ακομα να βρω ποιο λαθος καναμε και φτασαμε εδω. δεν μπορω να καταλαβω. δεν πειραζει. πρεπει να βγω εξω. χρειαζομαι το κρυο να με χτυπησει στα μουτρα. τα ματια μου χρειαζονται κοσμο να δουν. τα αυτια μου φωνες και γελια ν’ ακουσουν. χρειαζομαι φιλους. που να σηκωνουν το τηλεφωνο οταν τους χρειαζομαι. που να ειναι διαθεσιμοι για μενα οπως ειμαι και εγω για αυτους. αλλαξα πολλες παρεες. πολλοι με εδιωξαν. πολλοι με μισησαν. περασα σχεδον 3 χρονια κλεισμενος αναμεσα σε 4 τοιχους, κοιτοντας το ταβανι και μιλωντας σε λουτρινα γιατι δεν ειχα παρεα. ειναι απαισιο να εχεις καταθλιψη. λενε οτι απο αυτο το λουκι βγαινεις μονο με τη βοηθεια ενος φιλου. που θα σου κρατησει το χερι για να μην πεσεις στο κενο. τι γινεται ομως, οταν ο λογος που εχεις καταθλιψη ειναι το οτι δεν εχεις φιλους; εκει τα πραγματα ειναι σκουρα. αλλα σηκωνεσαι. σκουπιζεις τα δακρυα και τα αιματα απο τα γονατα σου. και συνεχιζεις. εφτιαξα τον δικο μου κοσμο. με ολα αυτα που εγω ηθελα να εχω. και τον προστατεψα απο οτιδηποτε και οποιονδηποτε. με ενα κρυσταλλινο τειχος. πολλα το ραγισαν. τιποτα δεν τον εσπασε. εκει μεσα ολα ηταν ετσι οπως τα ηθελα εγω. θα ηθελα να μην ειχα υποχρεωσεις και αναγκες. θα εκανα αυτο που ονειρευοταν και o Xoλντεν Κωλφηλντ απο το ‘Φυλακα στη Σικαλη’:

«[…]τελος παντων, να, φανταζομαι ολα εκείνα τα πιτσιρικια να παιζουνε ενα μεγαλο παιχνιδι σ’ενα σικαλοχωραφο και τα ρεστα. χιλιαδες πιτσιρικια, και δεν ειναι κανενας εκει – θελω να πω, κανενας μεγαλος - εκτος απο μενα. Και γω στεκομαι φυλακας, στο χειλος ενος τρελογκρεμου. Αυτο που πρεπει να κανω ειναι να τα πιανω αμα κανουνε να πεσουν στο γκρεμο – θελω να πω, αμα τρεχουν και δε βλεπουνε που πανε, πρεπει να πεταγομαι απο καπου και να τα πιανω. Αυτο θα κανω ολη μερα. Θα ‘μαι μοναχα ο φυλακας στη σικαλη, να πιανω τα παιδακια και τα ρεστα. Το ξερω πως ειναι παλαβωμαρα, αλλα ειναι το μονο πραμα που θα ‘θελα να ‘μαι στ’ αληθεια. Το ξερω πως ειναι παλαβωμαρα.[…]»

αυτο θα μου ηταν αρκετο. να κανω κατι που θα φαινεται χαζο. αλλα θα εχει νοημα και θα ειναι αληθινο. να σωσω τα παιδια. τα παιδια που ανηκουν στις επομενες γενιες. δεν θελω να τα αφησω να πεσουν στο γκρεμο. σε αυτο το γκρεμο -που μονο αλληγορικος θα μπορουσε να χαρακτηριστει. τον γκρεμο των media, των ανορεξικων μοντελων, της φωνης που εχει κανει ‘λιφτινγκ’ με ξεφαλτσαιζερ. τον γκρεμο της σποντας και της πισωπλατης μαχαιριας. του ‘καλπικου’ φιλου που ειναι καθρεφτης του εχθρου. δεν θελω να καταστραφουν κι αλλες γενιες. δεν θελω να χαθουν στα χαντακωματα. θελω να δω παιδια να ζωγραφιζουν. να σκαρωνουν ιστοριες, να ονειρευονται. οπως εμεις τοτε. που ενα κομματι χαρτι ηταν αρκετο να γινει αεροπλανο και μια ντουζινα κηρομπογιες γινοντουσαν πολυχρωμος λοχος απο ιπποτες στο ονομα της ιριδας. αλλα ο κοσμος δεν εμπιστευεται πλεον τους καλους. ειναι καχυποπτος. προσπαθησα με μερικα φιλαρακια μου να μοιρασουμε λιγη αγαπη στον κοσμο. φτιαξαμε ταμπελες που ελεγαν ‘free hugs’ με μεγαλα χρωματιστα γραμματα, και ξαμοληθηκαμε στους δρομους. κανενας δεν μας αγκαλιασε. ολοι μας κοιτουσαν περιεργα. σαν να κανουμε κατι κακο. κατι εγκληματικο. οταν πηρα την πρωτη μου αγκαλια, βουρκωσα. ηταν ενα παιδι στην ηλικια μου, 17-18 χρονων, τουριστας. οταν μας ειδε ορμηξε πανω μας και μας πηρε ολους μαζι αγκαλια. του φτιαξαμε τη μερα, ειπε. εκεινος εφτιαξε τη δικια μας, ειπα. τοτε καταλαβα που κρυβεται η ευτυχια. στα μικρα καθημερινα πραγματα. σε ολα εκεινα που μας κανουν να χαμογελαμε χωρις να ειναι κατι σπουδαιο. ο ζεστος καφες που πινεις το πρωι, ειναι ευτυχια. τα πεντε λεπτα επιπλεον υπνου, ειναι ευτυχια. το καλημερα του γειτονα, ειναι ευτυχια. μια ωραια ταινια, μια χουφτα καραμελες, ενα μπαλονι που φευγει στα συννεφα, τ’ αστερια στον ουρανο, το γατι που κοιμαται μπροστα απο την εισοδο της πολυκατοικιας σου, ειναι ευτυχια. τοτε αρχισα να προσπαθω. προσπαθω να γινω καλυτερος. καλυτερος για τους επομενους, οχι για μενα. ισως να καταφερω να γινω ο ‘φυλακας στη σικαλη’, τελικα. ισως μπορεσω και εγω να μοιρασω τα χαμογελα που δεν μου δωθηκαν εμενα. ισως τοτε να γινω και εγω ευτυχισμενος.

αντιο φυσαρμονικα.
τα λεμε… μπορει και οχι.

ποιος ειμαι; τι κανω; τι ζηταω απο αυτον τον κοσμο και τι περιμενει εκεινος απο μενα; γεννηθηκα στη θεσσαλονικη, τη ‘νυμφη του βορρα’ -ποτε δεν καταλαβα γιατι την λενε ετσι, αλλα δεν ειναι το θεμα μας αυτο. πριν απο 18 χρονια. μικρος ειχα μαλλι καροτι και φακιδες. ακομα αναρωτιεμαι γιατι χαθηκαν. επαιζα με τρενακια και τουβλακια και ζωγραφιζα με κηρομπογιες. 24/7 εβλεπα καρτουν. απο ποκεμον μεχρι σειλορ μουν. για αυτο βγηκα ετσι. λιγο ο πικατσου, λιγο η δυναμη του φεγγαριου, δεν θελει πολυ η μαλακυνση. αλλαξα 4 ποδηλατα και 4 προσωπικοτητες. αλλα ειμαι καλα. μετα απο μια εφηβεια που ξεκινησε νωρις και τελειωσε αργα, ειμαι καλα. ακουγα backstreet boys φανατικα, σιχαινομουν το ποδοσφαιρο. κατεληξα να χαρακωνομαι και να ζηταω να τελειωσουν ολα, αλλα ειμαι ακομα ζωντανος. τωρα βγαζω φωτογραφιες οτιδηποτε βρω, ακουω μπαντες που δεν ξερει κανεις και κανω συνεχομενα τουιτ. παθιαζομαι με τη μπιριμπα, παρολο που εχω καταστρεψει την διχιλιαρη συμπαικτη μου. πορωνομαι και με τις μπουρμπουληθρες. αλλα τσατιζομαι οταν μου τις σκανε. οταν νευριαζω φευγω απο το σπιτι. και αρχιζω να καπνιζω σαν φουγαρο. οταν ηρεμω πειναω, γι’ αυτο γυρναω πισω και τρωω νουτελα και πακοτινια. οταν ειμαι στεναχωρημενος, ακουω μουσικη απο βιολια. λατρευω να χαζευω τη βροχη απο το παραθυρο. και τη φλογα του κεριου που λιωνει σιγα σιγα. καποιοι με βρισκουν ομορφο και γλυκουλη. εγω με βρισκω απλα απροσαρμοστο. πρεπει να πασχω απο συνδρομο χαους στο κεφαλι. δεν εξηγειται αλλιως. φαινεται και απο τις ζωγραφιες μου. ξεκινανε με μια γραμμη -παντα καμπυλη, σιχαινομαι τις ευθειες- και καταληγει σε μουντζουρα. σαν εκεινα τα τεστ των ψυχολογων που πρεπει να πεις τι βλεπεις στην εικονα. δεν ξερω γιατι γραφω αυτο το κειμενο. ειναι 4:30 το χαραμα αλλα δεν νυσταζω. απλα θελω να γραψω. δεν ξερω τι. ολα αυτα που με βασανιζουν. οπως εκεινος ο στιχος που δεν καταφερα να τελειωσω ποτε:

ενας καουμποης στη χωρα του ποτε
μ’ ενα γατακι γκριζο για παρεα
μια φυσαρμονικα με ηχο ντεμοντε
…

ποτε δεν καταφερα να τελειωσω αυτο το καταραμμενο τετραστιχο. γκρρρ. το κεφαλι μου ειναι γεματο απο πραγματα που δεν χρειαζονται, οπως αυτο. ειπα στον -καποτε- καλυτερο μου φιλο οτι μ’ αρεσουν τ’ αγορια. με κοιταξε συλλαβιζοντας ενα ‘γιατι;’. δεν συνεχισα. δεν του ειπα ποτε οτι ημουν ερωτευμενος μαζι του 4 χρονια. το ξεχναω μια για παντα και παω παρακατω. δεν εχει σημασια πια. καμια. χρειαζομαι νικοτινη να κυλησει μεσα μου αλλα ειναι φλεβαρης και στο μπαλκονι εχει κρυο. η μανα μου δεν με αφηνει να καπνιζω στο δωματιο. δεν κανει λεει. μπορει να εχει δικιο. μπορει και οχι. ουτε αυτο εχει σημασια. δεν ξερω γιατι ανοιξα τη φυσαρμονικα. δεν ξερω γιατι την εφτιαξα τοτε. απλα χρειαζομουν ενα τροπο να μιλησω με καποιον χωρις να τον εχω απεναντι μου. γιατι φοβαμαι και δειλιαζω με το βλεμμα του. απο εδω δεν με βλεπει κανεις. νομιζω. μακαρι να μην τα ειχα ολα αυτα στο κεφαλι μου. να ημουν σαν τον μικρο πριγκιπα. μπορει να καθαριζε καθε μερα τα ηφαιστια του αλλα δεν ειχε σκοτουρες και αχρηστα πραγματα στο κεφαλι του. ευχομαι να ειχα καποιους ανθρωπους πιο κοντα μου. ισως ετσι να μην το τραβουσα ολο αυτο. λες να χρειαζομαι ψυχαναλυση; μπα. ισως. μπορει. δεν ξερω. προς το παρον ειμαι ακομα εδω. 4:50 δειχνει το ρολοι και εγω ακομα γραφω. και δεν ξερω αν εχουν συνεχεια η σκεψεις μου. δεν βαριεσαι, λες και θα το διαβασει κανεις. ας προσποιηθω οτι γραφω στο ημερολογιο μου.

αγαπητο ημερολογιο,
σημερα…

μπα οχι οχι. πολυ κλισε. καλα ειναι ετσι. θα το βαφτισω εσωτερικο μονολογο. ισως να φανει πιο ψαγμενο. μακαρι να εγραφα καλα. ποιηματα. κειμενα. ιστοριες. τοτε ισως αποτυπωνα τα πιο τρελα μου ονειρα με λεξεις. και ισως να μην φανταζαν τοσο περιεργα τοτε. θελω να φυγω μακρια. με τρενο. ή οχι. με αεροστατο. να πεταξω θελω. δεν ξερω που θα παω. απλα θελω να φυγω. καπου αλλου. καπου μακρια. να ξεκινησω ξανα, σβηνοντας την πλειοψηφια των μεχρι τωρα συμβαντων. την καταθλιψη που μου στοιχησε μια εφηβεια και κατι μηνες, το πρωτο μου φιλι που μονο ρομαντικο δεν ηταν, το πρωτο πονο απο ερωτα, τις πληγες απο το ξυραφι, το αλκοολ που ρεει στο αιμα μου, το καθε μοριο νικοτινης στα πνευμονια μου, ολα. ολα εκεινα που με φοβησαν. ολα εκεινα που με αλλαξαν. ολα εκεινα που με εκαναν αυτο που ειμαι σημερα. ενα αγορι, που καθεται μονο του στο δωματιο του, γραφει ενα κειμενο χωρις ειρμο στο λαπτοπ του, επειδη δεν ξερει τι να κανει. τελειωνει η playlist με τα περιεργα εναλλακτικα τραγουδια. εκεινα που νομιζεις οτι ειναι αθλια αλλα κατα βαθος τα λατρευεις. τελειωνει. και τελειωνω και εγω για σημερα. καλυτερα να παω να ξαπλωσω. εχει παει 5:00 ακριβως. καληνυχτα. και καλη τυχη.

συνεχιζεται… μπορει και οχι…

Σαν σήμερα, το 1948 υπογράφτηκε για πρώτη φορα η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, γνωστή και ως ‘Χάρτης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων’. Με αυτήν προστατεύτηκαν για πρώτη φορά με μια κοινή, παγκόσμια συνθήκη τα -30 σε αριθμό- ατομικά, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα που έχει ο καθένας από εμάς, απλά και μόνο επειδή είναι άνθρωπος.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1948

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Επειδή η αναγνώριση της αξιοπρέπειας, που είναι σύμφυτη σε όλα τα μέλη της ανθρώπινης οικογένειας, καθώς και των ίσων και αναπαλλοτρίωτων δικαιωμάτων τους αποτελεί το θεμέλιο της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της ειρήνης στον κόσμο.

Επειδή η παραγνώριση και η περιφρόνηση των δικαιωμάτων του ανθρώπου οδήγησαν σε πράξεις βαρβαρότητας, που εξεγείρουν την ανθρώπινη συνείδηση, και η προοπτική ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι θα είναι ελεύθεροι να μιλούν και να πιστεύουν, λυτρωμένοι από τον τρόμο και την αθλιότητα, έχει διακηρυχθεί ως η πιο υψηλή επιδίωξη του ανθρώπου.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα καθεστώς δικαίου, ώστε ο άνθρωπος να μην αναγκάζεται να προσφεύγει, ως έσχατο καταφύγιο, στην εξέγερση κατά της τυραννίας και της καταπίεσης.

Επειδή έχει ουσιαστική σημασία να ενθαρρύνεται η ανάπτυξη φιλικών σχέσεων ανάμεσα στα έθνη.

Επειδή, με τον καταστατικό Χάρτη, οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών διακήρυξαν και πάλι την πίστη τους στα θεμελιακά δικαιώματα του ανθρώπου, στην αξιοπρέπεια και την αξία της ανθρώπινης προσωπικότητας, στην ισότητα δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών, και διακήρυξαν πως είναι αποφασισμένοι να συντελέσουν στην κοινωνική πρόοδο και να δημιουργήσουν καλύτερες συνθήκες ζωής στα πλαίσια μιας ευρύτερης ελευθερίας.

Επειδή τα κράτη μέλη ανέλαβαν την υποχρέωση να εξασφαλίσουν, σε συνεργασία με τον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, τον αποτελεσματικό σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιακών ελευθεριών σε όλο τον κόσμο.

Επειδή η ταυτότητα αντιλήψεων ως προς τα δικαιώματα και τις ελευθερίες αυτές έχει εξαιρετική σημασία για να εκπληρωθεί πέρα ως πέρα αυτή η υποχρέωση,

Η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Διακηρύσσει ότι η παρούσα Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αποτελεί το κοινό ιδανικό στο οποίο πρέπει να κατατείνουν όλοι οι λαοί και όλα τα έθνη, έτσι ώστε κάθε άτομο και κάθε όργανο της κοινωνίας, με τη Διακήρυξη αυτή διαρκώς στη σκέψη, να καταβάλλει, με τη διδασκαλία και την παιδεία, κάθε προσπάθεια για να αναπτυχθεί ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών αυτών, και να εξασφαλιστεί προοδευτικά, με εσωτερικά και διεθνή μέσα, η παγκόσμια και αποτελεσματική εφαρμογή τους, τόσο ανάμεσα στους λαούς των ίδιων των κρατών μελών όσο και ανάμεσα στους πληθυσμούς χωρών που βρίσκονται στη δικαιοδοσία τους.

ΑΡΘΡΟ 1

‘Ολοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

ΑΡΘΡΟ 2

Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και όλες τις ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, ειδικότερα ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τις θρησκείες, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση.

Δεν θα μπορεί ακόμα να γίνεται καμία διάκριση εξαιτίας του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, υπό κηδεμονία ή υπεξουσία, ή που βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλον περιορισμό κυριαρχίας.

ΑΡΘΡΟ 3

Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.

ΑΡΘΡΟ 4

Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας, ολικής ή μερικής. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.

ΑΡΘΡΟ 5

Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ούτε σε ποινή ή μεταχείριση σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική.

ΑΡΘΡΟ 6

Καθένας, όπου και αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στην αναγνώριση της νομικής του προσωπικότητας.

ΑΡΘΡΟ 7

‘Ολοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο και έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία του νόμου, χωρίς καμία απολύτως διάκριση. ‘Ολοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε την παρούσα Διακήρυξη και από κάθε πρόκληση για μια τέτοια δυσμενή διάκριση.

ΑΡΘΡΟ 8

Καθένας έχει δικαίωμα να ασκεί αποτελεσματικά ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά των πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιακά δικαιώματα τα οποία του αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και ο νόμος.

ΑΡΘΡΟ 9

Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.

ΑΡΘΡΟ 10

Καθένας έχει δικαίωμα, με πλήρη ισότητα, να εκδικάζεται η υπόθεσή του δίκαια και δημόσια, από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει είτε για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του είτε, σε περίπτωση ποινικής διαδικασίας, για το βάσιμο της κατηγορίας που στρέφεται εναντίον του.

ΑΡΘΡΟ 11

1. Κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, ωσότου διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με τον νόμο, σε ποινική δίκη, κατά την οποία θα του έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες για την υπεράσπισή του εγγυήσεις.
2. Κανείς δεν θα καταδικάζεται για πράξεις ή παραλείψεις που, κατά τον χρόνο που τελέστηκαν, δεν συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εσωτερικό ή το διεθνές δίκαιο. Επίσης, δεν επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά τον χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.

ΑΡΘΡΟ 12

Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψης του. Καθένας έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.

ΑΡΘΡΟ 13

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο της διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους.
2. Καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και τη δική του, και να επιστρέφει σε αυτήν.

ΑΡΘΡΟ 14

1. Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες.
2. Το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το επικαλεστεί, σε περίπτωση δίωξης για πραγματικό αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές του ΟΗΕ.

ΑΡΘΡΟ 15

1. Καθένας έχει το δικαίωμα μιας ιθαγένειας.
2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

ΑΡΘΡΟ 16

1. Από τη στιγμή που θα φθάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανένα περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να ιδρύουν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυσή του.
2. Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλονύμφων.
3. Η οικογένεια είναι το φυσικό και το βασικό στοιχείο της κοινωνίας και έχει το δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.

ΑΡΘΡΟ 17

1. Κάθε άτομο, μόνο του ή με άλλους μαζί, έχει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας.
2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του.

ΑΡΘΡΟ 18

Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Στο δικαίωμα αυτό περιλαμβάνεται η ελευθερία για την αλλαγή της θρησκείας ή πεποιθήσεων, όπως και η ελευθερία να εκδηλώνει κανείς τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, μόνος ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, με τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και με την τέλεση θρησκευτικών τελετών.

ΑΡΘΡΟ 19

Καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης, που σημαίνει το δικαίωμα να μην υφίσταται δυσμενείς συνέπειες για τις γνώμες του, και το δικαίωμα να αναζητεί, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης, και από όλο τον κόσμο.

ΑΡΘΡΟ 20

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συνέρχεται και να συνεταιρίζεται ελεύθερα και για ειρηνικούς σκοπούς.
2. Κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί να συμμετέχει σε ορισμένο σωματείο.

ΑΡΘΡΟ 21

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του, άμεσα ή έμμεσα, με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους.
2. Καθένας έχει το δικαίωμα να γίνεται δεκτός, υπό ίσους όρους, στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του.
3. Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας. Η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται περιοδικά, με καθολική, ίση και μυστική ψηφοφορία, ή με αντίστοιχη διαδικασία που να εξασφαλίζει την ελευθερία της εκλογής.

ΑΡΘΡΟ 22

Κάθε άτομο, ως μέλος του κοινωνικού συνόλου, έχει δικαίωμα κοινωνικής προστασίας. Η κοινωνία, με την εθνική πρωτοβουλία και τη διεθνή συνεργασία, ανάλογα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, έχει χρέος να του εξασφαλίσει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

ΑΡΘΡΟ 23

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει ελεύθερα το επάγγελμά του, να έχει δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες δουλειάς και να προστατεύεται από την ανεργεία.
2. ‘Ολοι, χωρίς καμία διάκριση, έχουν το δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία.
3. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, που να εξασφαλίζει σε αυτόν και την οικογένειά του συνθήκες ζωής άξιες στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η αμοιβή της εργασίας, αν υπάρχει, πρέπει να συμπληρώνεται με άλλα μέσα κοινωνικής προστασίας.
4. Καθένας έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την προάσπιση των συμφερόντων του.

ΑΡΘΡΟ 24

Καθένας έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση, σε ελεύθερο χρόνο, και ιδιαίτερα, σε λογικό περιορισμό του χρόνου εργασίας και σε περιοδικές άδειες με πλήρεις αποδοχές.

ΑΡΘΡΟ 25

1. Καθένας έχει δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στον ίδιο και στην οικογένεια του υγεία και ευημερία, και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες. ‘Εχει ακόμα δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την αρρώστια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα της συντήρησής του, εξαιτίας περιστάσεων ανεξαρτήτων της θέλησης του.
2. Η μητρότητα και η παιδική ηλικία έχουν δικαίωμα ειδικής μέριμνας και περίθαλψης. ‘Ολα τα παιδιά, ανεξάρτητα αν είναι νόμιμα ή εξώγαμα, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.

ΑΡΘΡΟ 26

1. Καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν, τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους. Η πρόσβαση στην ανώτατη παιδεία πρέπει να είναι ανοικτή σε όλους, υπό ίσους όρους, ανάλογα με τις ικανότητες τους.
2. Η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και στην ενίσχυση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιακών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και σε όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να ευνοεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης.
3. Οι γονείς έχουν, κατά προτεραιότητα, το δικαίωμα να επιλέγουν το είδος της παιδείας που θα δοθεί στα παιδιά τους.

ΑΡΘΡΟ 27

1. Καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή της κοινότητας, να χαίρεται τις καλές τέχνες και να μετέχει στην επιστημονική πρόοδο και στα αγαθά της.
2. Καθένας έχει το δικαίωμα να προστατεύονται τα ηθικά και υλικά συμφέροντά του που απορρέουν από κάθε είδους επιστημονική, λογοτεχνική ή καλλιτεχνική παραγωγή του.

ΑΡΘΡΟ 28

Καθένας έχει το δικαίωμα να επικρατεί μια κοινωνική και διεθνής τάξη, μέσα στην οποία τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που προκηρύσσει η παρούσα Διακήρυξη να μπορούν να πραγματώνονται σε όλη τους την έκταση.

ΑΡΘΡΟ 29

1. Το άτομο έχει καθήκοντα απέναντι στην κοινότητα, μέσα στα πλαίσια της οποίας και μόνο είναι δυνατή η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.
2. Στην άσκηση των δικαιωμάτων του και στην απόλαυση των ελευθεριών του κανείς δεν υπόκειται παρά μόνο στους περιορισμούς που ορίζονται από τους νόμους, με αποκλειστικό σκοπό να εξασφαλίζεται η αναγνώριση και ο σεβασμός των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων, και να ικανοποιούνται οι δίκαιες απαιτήσεις της ηθικής, της δημόσιας τάξης και του γενικού καλού, σε μια δημοκρατική κοινωνία.
3. Τα δικαιώματα αυτά και οι ελευθερίες δεν μπορούν, σε καμία περίπτωση, να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

ΑΡΘΡΟ 30

Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια ομάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται σε αυτήν.

Τις τελευταίες μέρες στο twitter έγινε μια ‘αφιέρωση’ σε όλα εκείνα τα πράγματα που δείχνουν αγάπη για το ξεχωριστό άτομο που έχει ο καθένας από εμάς… Έγινα λοιπόν εξερευνητής του hashtag #agapi_einai και ανακάλυψα ότι τελικά αγάπη δεν είναι τα φιλιά, οι αγκαλιές και ο έρωτας… Αγάπη είναι τα μικρά εκείνα πράγματα που συμβαίνουν καθημερινά και παρόλα αυτά παραμένουν μοναδικά…

Αγάπη είναι λοιπόν…

…να σου φτιάχνει καφέ πριν καν ξυπνήσεις.

…να βρίσκεις ομορφιά σε σιδεράκια και φακίδες.

…η απλή ‘καλημέρα’ που ακούγεται τόσο όμορφη όταν τη λέει αυτός.

…να φοράς το πουκάμισο του όταν είναι μακριά σου, μόνο και μόνο για να νοιώθεις τη μυρωδιά του.

…να μπερδεύεις τα λόγια σου απο το τρακ και να το βρίσκει χαριτωμένο.

…να τους φωνάζεις όλους -ανεξαρτήτου φύλου- με το όνομα του.

…να βλέπεις στα μάτια του τον έναστρο ουρανό.

…να νοιώθεις τη ζεστή του αύρα όταν είναι κοντά σου.

…να έχεις βάλει το όνομα του για κωδικό στον υπολογιστή σου.

…να είσαι φαντάρος μίλια μακριά του και να μετράς μέρες μεχρι την επόμενη φορά που θα τον δεις.

…να σου παίρνει όλη την κουβέρτα το βράδυ όταν κοιμάστε και να μην σε ενοχλεί επειδή δεν θέλεις να κρυώνει κι ας τουρτουρίζεις από το κρύο.

…να σου πέφτει το κινητό από αμηχανία κάθε φορά που σου έρχεται νέο μήνυμα ή κάποιος σε παίρνει τηλέφωνο.

…να αγαπά σε σένα, όσα εσύ δε μπόρεσες να αγαπήσεις στον εαυτό σου.

…να σε κοιτάει και να τρέμει η καρδιά και το μυαλό σου.

…να λατρεύεις τα χέρια του όταν όλοι σχολιάζουν τα μάτια του.

…ο στομαχόπονος από άγχος στο πρώτο σας φιλί.

…να σε παίρνει ο ύπνος χαμογελώντας αγκαλιά με το μαξιλάρι.

…να σου τρώει όλες σου τις τηγανητές πατάτες και να είσαι οκ.

…να θέλεις να είσαι μαζί του έστω και για 2 λεπτά.

…η αίσθηση γαλήνης στην αγκαλιά του.

…να τον κοιτάς όταν κοιμάται στη θέση του συνοδηγού όταν οδηγείς.

…να θέλεις να γνωρίσεις τον κόσμο μαζί του.

ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΘΥΜΑΣΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ… ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΓΙΝΕΙ… <3

Rainboii.